بررسی سبک سوررئالیسم در دیوان عبدالله البردونی

ابوالحسن امین‌مقدسی, اویس محمدی

چکیده


عبدالله البردونی در مرحلة آخر حیات شعری خود، به شعر سوررئالیستي روی آورده است. سرودن این اشعار براساس سبک مبتنی بر ناخودآگاه انجام شده و تکیه بردونی بر ناخودآگاه، بر تمامی عناصر شعری او تأثیر گذاشته است. ازجملة این تأثیرات می‌توان به زبان شعری بردونی اشاره کرد. زبان شعری او در این قصیده‌ها علاوه‌بر غموض و غرابت، هنجارگریزی و ساختارشکنی زيادي دارد. از دیگر تأثیرات ناخودآگاه، شکل‌گیری عناصری چون زمان و مکان سوررئالیستی در اشعار اوست؛ به نحوی که زمان و مکان در اشعار او از گستره‌ای وسیع و نامحدودتر برخوردارند و چارچوب و حدومرزهای دنیای واقع و خودآگاه را ندارند. نگارش ناخودآگاه همچنین باعث آشنایی‌زدایی‌هایي فراوان در محور افقی و عمودی شعر گشته است که برگرفته از دو اصل «پیوند آزاد» و «تصادف عینی» سوررئالیسم است. کثرت این امر موجب پدیده‌ای در شعر او به‌نام «فضاهای گسستة شعری» شده است. در این مقاله، تمامی این موارد بررسي خواهد شد.

واژگان کلیدی


عبدالله البردونی، سوررئالیسم، شعر یمن، سبک‌های ادبی

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.