رمانتیسم یک جنبش بزرگ هنری بود که در اواخر قرن هجدهم میلادی در اروپا پدیدار شد. این جنبش توانست اندیشة بسیاری از ملل جهان، ازجمله جوامع عرب، را تحت‌تأثیر آرا و اندیشه‌های نوین خود قرار دهد. در حوزة شعر و ادب، گرایش شاعران و نویسندگان عرب به رمانتیک غربی، زمینه‌های لازم را برای نفوذ و رسوخ این جریان در ادبیات عرب فراهم آورد. در این میان، «بلند الحیدری»، شاعر نوگرای عراق، از چهره‌هـایی به‌شمار می‌آید که‌ جلـوه‌های ویژة رمانتیسم، به روشنی و گستردگی، در اشعار او بازتاب یافته است؛ به‌گونه‌ای که بخش عمده‌ای از ارزش‌های نوسروده‌هایش مرهون و مولود عناصر نقش‌آفرین مکتب رمانتیسم است. با نگاهی ژرف به نوسروده‌های الحیدری به‌آسانی می‌توان دریافت که رمانتیسم جاری در اشعار وی، رمانتیسمی اندوهگین و حسرت‌بار است. احساسات اندوه‌بار، گذر شتابان عمر، حس بازگشت به دوران کودکی، حسرت بر خاطرات گذشته، اندوه بر سیما و سیرت دگرگون‌شدة روستا و غم سنگین غربت از عواملی‌اند که به رمانتیک شعر او فضایی غم‌انگیز داده است. این مقاله تلاش می‌کند وجهة گرفته و گریان رمانتیسم را ازخلال نوسروده‌های بلند الحیدری مورد نقد و بررسی قرار دهد. برآیند این تحقیق بیانگرآن است که شخصیت عاطفی الحیدری در سروده‌هایش، تحت‌تأثیر عواملی بوده است که با بن‌مایه‌های غم-انگیز مکتب رمانتیسم کاملاً تطابق دارد.